Het leven. Een breed begrip. Te breed. Te ingewikkeld maar soms zo simpel. Vanaf nu, dus niet vanaf morgen maar vanaf 2 seconden geleden gaan we genieten. We. Inmiddels al 46 seconden geleden. 52 nu. Het leven. Ingewikkeld, dat is het soms zeker. Soms moet he leven ingewikkeld zijn. Altijd eigenlijk. De kunst is het zelf zo simpel mogelijk te maken. Als het leven simpel was zouden we dit absoluut precies andersom doen. De tijd tikt door, maar ik leef simpel nu. We leven simpel nu. Het maakt niks meer uit. Laat de tijd maar tikken. Laat de wolken maar varen door de licht-blauwe zee, hemel, lucht. De zon schijnt op ons. De maan ook. Ons. Mooi woord, ons. Wij, ook mooi. Het is goed zo. En het zal beter worden. 306 seconden simpel leven achter de rug nu. Het wordt met de seconde leuker en mooier. -YDV

Jij

Een verschijning, zo mooi, zo flamboyand doch bescheiden. Een karakter, zo zacht, zo lief maar toch zo’n sterke vrouw. De perfectie die je uitstraalt maar blijft ontkennen overtreft de stoutste dromen van moeder natuur. Niemand is zo lief, mooi en onweerstaanbaar als jou. Een naam, zo mooi, zo tekenend voor jou karakter. Een naam, precies zo heeft je moeder het bedoelt. Wat jij met mij doet, het is sprookjesachtig. Je bent een toverfee met een toverkracht, zo sterk, dit heb ik nog nooit gevoelt. De lach op je gezicht, toont geluk en passie, je ogen twinkelen en kijken me aan. Je wangetjes bollen een klein beetje op, ze staan symbool voor de romantiek van de volle maan. Jouw haren, golvend door de wind als een ballerina in functie, met de kleur van de in het water zakkende zon. Jouw handen, zo zacht en overgoten met liefde, ze spreken alle talen, zelfs verstaanbaar in Babylon. Maar het mooiste aan jou is de liefde die je uistraaslt, het vertrouwde gevoel dat bij menig mens ontbreekt. Het luisterende oor, en de lieve mond, wat mij betreft ben jij het enige dat mijn leven nodig heeft. -YDV

Zeg jij het maar!

De binnenkant van mijn hoofd zou in een puzzleboekje voor kinderen kunnen staan. 12-16 jaar. Een doolhof. Geen simpele. Totaal niet. Ingewikkelder. Misschien is doolhof trouwens ook niet het juiste metafoor om aan te geven hoe het zit. Misschien geeft sudoku een helderder beeld. Sudoku. Ja, precies, dat woord zocht ik. Alles is door de war. Lege plekken. Ingevulde plekken. Ze zijn allemaal aanwezig maar staan compleet door elkaar. Gedachten. Uitgesproken gedachten. Uitgesproken gedachten van anderen. Ze zijn er. En ze zijn ingevuld. Door de dingen die gezegd en gedacht zijn is de sudoku ontstaan. Het is een chaos. Het is tijd om de puzzle in te vullen. Het is tijd om de lege plekken te promoveren tot sleutelstukken. De oplossing ligt binnen handbereik. Het puzzleboek ligt voor mijn neus. De sudoku voor me. Maar dan, mijn pen is zoek. Ik weet waar hij is maar hij is er niet. Jij bent mijn pen maar nu ben je er niet. Jij bent de sleutel naar de oplossing. Jij bent mijn pen. De inkt. De cijfers van de sudoku. Maar jij niet alleen. Ook ik. Ook jij hebt een lege sudoku. Identiek aan die van mij. Ik ben jouw pen. Ik ben jouw inkt. Ik ben jouw sleutel tot de oplossing. Wij weten, wij weten, wat wij niet weten, en wat het is? Zeg jij het maar! -YDV

Column: Giechelseks

Spuiten & Slikken. Ik weet nog goed dat het programma voor het eerst op de vaderlandse televisie te aanschouwen was. Heel Nederland was in rep en roer. Letter heel Nederland. Men dacht dat er een pervers programma gemaakt zou worden waarin non-stop drugs gebruikt zou worden. Uiteindelijk bleek het een informatief voorlichtingsprogramma te zijn voor de jeugd op het gebied van seks en drugs. Een voorlichtingsprogramma, maar dan anders. Spuiten & Slikken gebruikte niet de preutse, ouderwetse manier om informatie over te brengen, nee, de directe, schokkerende manier werd gehandhaafd. In filmpjes over seks was meer te zien dan de telefonerende tietendames na twaalven laten zien en over drugs werd niet alleen gesproken maar werd ook ge-test. Filemon Wesselink en Sophie Hilbrand hebben Spuiten & Slikken op de kaart gezet en met veel succes gepresenteert. Nu is Nicolette Kluijver onze gastvrouw en is het ooit zo goede en informerende programma veranderd in een giechelprogramma voor meisjes van 14. Het lijkt wel of men sneller draait dan de aarde. Na seks op de kaart gezet te hebben lijkt het of men er min of meer opnieuw een taboe van wil maken. Er wordt wel over gesproken maar alles wordt gezien als een grap. Ik vind dit jammer. Ik wil Nederland dus oproepen om massaal de Playboy met Nicolette erin op te zoeken, foto’s van cliniclowns kleren te googlen en deze op het lichaam van Nicolette te plakken. Laten we van de aanstootgevende foto’s van Nicolette ook een grap maken. Boontje komt om haar loontje. En vroeger was alles echt beter. -YDV

Mijn handschrift mag dan niet het mooiste van de wereld zijn, de woorden die ik er mee maak vind ik de mooiste van het zonnenstelsel. Noem me egocentrisch, dat mag, maar ik ben als optimist geboren. Ik probeer alles mooier te laten zijn dan het werkelijk is. Misschien is optimist dus niet het juiste woord. Misschien ben ik een simpele levensgenieter, een dromer, beter nog, een dromende realist. Ik weet te relativeren wanneer het nodig is. Met de nadruk op wanneer want het liefst blijf ik dromen. En oja, fuck karma. Karma zit tussen je oren. Dus pas op, voor je het weet verlies je je hoofd en verkoop je je ziel. - YDV

Gedicht: De schrijver

Ik ben een kunstenaar. Een beeldend kunstenaar. Ik verf. Ik schilder. Schilder niet met verf. Ik schilder zonder. Ik schilder zonder verf maar met woorden. Ik speel spelletjes met de verbeelding. Ik prikkel de gedachtegang. Maar toch, ik schilder. Met woorden schilder ik. Ik maak afbeeldingen aan de binnenkant van de hersenpan. - YDV

Column: Hoogvlieger

In 3 havo ben ik blijven zitten. In 5 havo deed ik dit kunstje nog eens dunnetjes over. Als je een beetje kunt rekenen had je dus vast al door dat ik in principe in havo 7 zit nu. Inderdaad. Havo 7. De jaren die ik wel gehaald heb was het net, net. De jaren die ik bleef zitten ook. Op het gebied van school ben ik nooit een hoogvlieger geweest. Op bepaalde vakken na dan. Mijn docenten, ouders en andere mensen in mijn omgeving hebben een hoop grappen gemaakt over de reden dat ik nu voor het zevende jaar op dezelfde middelbare school zit. ‘Ja, de aller liefste docent van de wereld is ook moeilijk achter te laten, dat snap ik’. ‘Je wil natuurlijk graag samen met je nichtje afstuderen’. ‘We wisten wel dat deze school moeilijk achter te laten is. Zien jullie wel dat het een leuke school is’. Allemaal bullshit. Het is mijn eigen schuld. Leren voor een zes of hooguit een zeven en dan ben ik tevreden. Nee, ben nooit een hoogvlieger geweest. Als we dan toch bullshit argumenten gaan verzinnen, dan is de reden van mijn ‘ik ben nooit een hoogvlieger geweest’ gewoon hoogtevrees. Hoogtevrees is met een beetje therapie te verhelpen. Kortom: met een beetje therapie hadden we nooit over bullshit-argumenten hoeven praten. - YDV.

Laat het me weten.

Tippelende bitterkoekjes zittend met hun poedersuikerwitte snoetjes op een bankje met een hoedje op hun hoofd

Laat het me weten als je dit gelooft.

1 2 3 4